Ooit was het fijn dat de krant eenmaal per etmaal op een rijtje zette wat er zoal gebeurd was. Wij wilden er fors voor betalen. En we lazen de krant massaal. Waar de adverteerders weer voor wilden betalen.

Maar de tijden zijn veranderd. En de lezers ook.

We willen niemand meer die het op een rijtje zet. Zeker geen betweterige journalisten. Selecteren kunnen we zelf. Nieuwsberichten schrijven en filmpjes maken ook. En we willen niet een keer per etmaal. Maar 24/7. Op onze IPhone en IPad. Met bewegend beeld en geluid. Niet voor veel geld, maar gratis. En verbonden met de hele wereld.

De krant was een meneer. Maar is ineens een oude man.

Willen we dan geen duiding? En verdieping? Soms wel, maar we maken zelf wel uit wat we geduid willen hebben en door wie. Daar hebben we geen pak houthoudend papier voor nodig. Er zijn duizenden interessante blogs.

De krant zoals we die nu kennen heeft z’n langste tijd gehad. Om het in de chocoladestijl van ‘s lands grootste te zeggen: de Telegraaf is stervende. Net als de Volkskrant, NRC Handelsblad en alle andere. Een troost: er is een taaie grijze groep abonnees die steeds meer zal gaan betalen. Zij zullen de krant nog wel even overeind houden. Het wordt een langzame dood.